In de volgende pagina’s vind je per dag onze belevenissen. Tenminste, als we de tijd, energie en de internetverbinding hebben om dat te doen.
Volg ons ook via twitter: Team8en20!!
http://twitter.com/?lang=nl&logged_out=1#!/search/realtime/team8en20
De foto’s kan je terugvinden onder de knop ‘foto’s’.
Inmiddels is de ‘Grande Buenos Aires’ in de gelijknamige stad beland. De auto’s zijn er dus al. Over twee weken beginnen we de hereniging. Laatste positie van het schip:
Kortom, kat(terug) in het bakkie!
Buenos Aires
Woensdag auto opgehaald. Auto is ok. Later bleek wel dat er spullen uit de auto zijn verdwenen. Vervelend maar geen ramp. BA is een erg grote stad, Gefietst op donderdag. Om 16 uur vertrokken voor de receptie met de ambassadeur. Dollemansrit daar naar toe. Receptie was leuk. Zonder TomTom terug gereden door een donker BA. Lastig zoeken maar met goede navigatie van Rob is het toch gelukt!
Op weg naar Viedma
Om 7.45 vertrokken uit BA voor 950 km. Gaat prima. Na zo’n 500 km stop in Tres Arroyes. Daar zit een Nederlandse kolonie. Gegeten (lang wachten) en weer verder. Temperaturen in de auto zo’n 33 graadjes. Op 800 km begon de auto te trillen. Bleek een bult in de band. Wiel gewisseld, probleem weg. Dus een reserveband is weg. Helaas zijn ook de bandenreparatiesetjes gestolen, dus dat wordt spannend. Proberen onderweg een nieuwe band te kopen. Morgen verder naar het zuiden. Eerst lekker slapen.
De organisatie is prima! Tot nu toe is alles goed geregeld, dus da’s fijn. GSM-verbindingen onderweg, die zijn er veelal niet. Ook boeiend. De foto’s moeten nog op de website komen. Dat werkt nog niet helemaal goed.
12 december
Een mooie dag om lekker een stukkie te sturen. We zijn op weg naar het zuiden en inmiddles op het een na zuidelijkste punt. Morgen nog 780 km zuidelijker en dan naar Chili. Mensen zijn aardig en behulpzaam. Vandaag pinguins bekeken. Ze zijn heel tam en laten zich goed fotograferen.
Vanochtend hebben we een kapotte band vervangen door een nieuwe. Die zit nu op de auto. Een obscuur merk maar wel rond en zwart. Rijdt prima en niet al te duur (200 euro incl balanceren en montage en afvoer oude band). Reserveband zonder velg in de auto erbij gekocht voor de reserve. Dat geeft rust. Zo, nu even een feestmaal naar binnen timmeren. Helaas ff geen foto´s want ik zit nu niet te typen aan mijn eigen computer. ¡Lo siento!
Morgen vroeg op voor weer een lange rit.
13 December
Vandaag weer een lange rit gehad. Veel rechte wegen en eindeloze vlaktes. Het asfalt blijft behoorlijk goed. Er wordt flink aan gewerkt. De verbindingen via de digitale snelweg zijn er wel maar niet altijd even goed. Jammer. De ontbrekende fotos hopen we morgen (of overmorgen) op de website te plaatsen. Later bereiken we het zuidelijkste puntje van onze reis. Een hoogtepunt!! We rijden er via Chili naar toe en komen dan weer in Argentinie. Hopelijk gaat dit allemaal een beetje vlotjes. We zien het wel.
De 240 rijdt in ieder geval prima en Team 28 houdt het voorlopig nog met elkaar uit.
14 december
Vandaag is het simpe: 780 km rechtuit via de ruta 3 omlaag. De 240 is hier heel geschikt voor. Dus dat is goed gegaan. Benzineverbruik: 1 : 11. De benzine kost hier een euro per liter, dus dat valt mee. Uiteindelijk mooi op tijd aangekomen in Rio Gallegos. Daar was flink wat verwarring over het hotel waar we moesten zijn. We zijn inmiddels gewend om in mooie hotels te overnachten. Echter, er waren enkele kamers te kort en we zijn in een soort Russisch hotel terecht gekomen.
Het voordeel was echter wel dat de auto bij het hotel kon staan en het er lekker rustig was. Goed geslapen en weer op tijd (na een lekker ontbijtje) vertrokken voor een lange, lange rit…
15 december
Vanuit Rio Gallegos naar Vuurland. Dat betekent bijna 600 km en twee grensovergangen. Eigenlijk is dat allemaal goed verlopen. De grensposten waren door Sapa Pana Travel vooraf ingeseind en hebben maximaal meegewerkt. Het leukste was een overtocht met een veerboot. Met de veerboot zwommen dolfijnen mee. We proberen een fimpje te uploaden.
Vuurland is een welkome afwisseling qua landschap: bergen, of beter heuvels. De wegen zijn, op wat kleine stukken na, goed. Dat is wel fijn. Het hotel (Altos Ushuaia) is werkelijk top! Schitterend gelegen boven de stofwolken van de stad en een prachtig uitzicht. De kamer is mooi en we hebben hier goed gegeten (en gedronken). Eindelijk rustig slapen.
Vanaf hier vertrekken de cruiseschepen naar Anartica. Je kan hier gewoon een tripje boeken (3 dagen enkele reis varen).
16 december
Vandaag naar zuidelijkste puntje van de ruta 3 gegaan. Daarmee was onze 240 (eventjes) de zuidelijkste 240 ter wereld! Het landschap lijkt erg op Duitsland/Oostenrijk. Mooi. Heerlijk weer gehad. Eerst aan het einde van de Ruta 3 een stukkie rond een meer gewandeld. Bij terugkomst bij de auto zat er een briefje onder de ruitenwisser van een Nederlander: Bas. Hij schreef dat hij het mooi vond dat we met zo’n oude auto (nou ja!) hier reden. Even later kwam hij er aan. Gezellig gebabbeld. Hij was naar Antarctica geweest en had nog een dikke winterjas over. Of we die wilden hebben. Hij past Lex het beste, dus hij neemt de jas meer naar Nederland. Zijn skijack ligt nog in de auto, dus dat komt goed uit.
Daarna een stuk omhoog gelopen. Voor kerels van in de 40 was dat een pittig stukkie op een lege maag. Terug, cola drinken (en boeren) en eten en door naar het hotel. Effe was zaken doen aan de auto en daarna het stadje in. Het stadje is wel redelijk toeristisch maar is op zich geen reden om hier naar toe te reizen. Morgen weer flink karren naar Chili. Het lijkt wel werken.
18 december: El Calafate
Vandaag ff makkelijk: 350 km waarvan echter wel 100 km onverhard. Gelukkig is dat goed gegaan. Chili uit was een makkie: minder dan 3 minuten. Argentinië in was echter een kwestie van geduld. Toen wij aankwamen, toen kwam er ook net een volle touringcar aan. Afijn, na een uurtje wachten (vol humor) stonden we weer buiten en lag de stoffige gravelweg op ons te wachten. Het blijft toch afzien.
Na de onverharde weg was de route schitterend! Het plaatsje El Calafate is bijzonder toeristisch. Outdoorzaken en cafetjes en toeristische spulletjes. That´s it! Wel gezellig hoor, beetje sfeer en andere toeristen. Opletten wat je zegt want er zijn ook nog wel wat Nederlanders die hier op vakantie zijn.
Morgen een hele lange dag: 780 km waarvan 300 onverhard. Daarna lekker pitten in een tentje. We denken dat dat dan geen probleem zal zijn. Nog maar ff proberen of we nog foto´s op de site kunnen plaatsen (via de laptop, dit gaat via de vaste pc).
19 december: Perino Moreno
Een zeer lange dag! We hebben meer dan 400 km gravel gehad. Dat betekent: maximaal 60 km/u en voortdurend bang dat je banden het begeven. En daarbij nog gerammel, geschud en heel veel stof! Het ergste was dat we op gravel reden naast de nieuwe weg met schitterend asfalt.
Er is in de regio een tekort aan benzine. Daar hadden we als groep ook last van. Sapa Pana, de organisatie, belt iedere dag rond waar er benzine te krijgen is. Dit keer zou dat een probleem worden. Daarom hebben ze een mobiel tankstation ingericht, midden in de woestijn!! Petje af. Iedereen is met benzine op de eindbestemming aangekomen.
De eindbestemming was een voetbalveld zonder gras maar met veel stof. Ook was er een Argentijnse BBQ aangericht. Een stuk of 20 schapen stonden te roosteren rond een houtvuur. Heerlijk mals vlees. Je moest wel alles met de hand eten en er was eigenlijk ook geen stromend water. Bier en wijn (gratis) maken alles goed.
20 december: Bariloche
Daarna goed geslapen in de tent. Vroeg uit de veren omdat de zon op de tent scheen. Dromerig van de slaap op pad. De rit is goed verlopen. Gelukkig weinig gravel en eigenlijk overwegend goed asfalt. Het laatste stuk, in de Andes, lijkt qua landschap wel op Beieren. Geen wonder dat zich hier al vanaf het begin van de 20e eeuw Oosterburen vestigen. Halverwege de vorige eeuw was de belangstelling voor dit gebied voor onze buren ook erg groot…
Het landschap was wederom schitterend! Wat een gigantisch land, het is gewoon niet te bevatten. Over het algemeen gaat het er geordend aan toe.
Wederom in een mooi hotel. Na een dagje niet wassen, scheren en tandenpoetsen is dat extra lekker. Het hotel heet overigens ‘ Edelweiss’! Lekker zwempie gedaan in het zwembad op de 5e etage met fraai uitzicht over het meer van Bariloche. Daarna bikken en een korte wandeling. Het is hier buiten nogal koud. Dan maar de website bijwerken. Dat valt overigens niet meer omdat het internet nogal traag is door alle teamgenoten die dit ook willen doen. Moest verboden worden!!
21 december: Temuco
Hier valt niet veel over te zeggen. Anders dan dat we ons een ongeluk gezocht hebben naar de parkeergarage. We hebben geen enkele foto gemaakt. Snel door! Geen internet.
22 december: Santiago
De hoofdstad van Chili. Weer veel rijden: 780 km. Vroeg op en karren maar. Vlak voor Santiago hadden we een receptie met de Chileense Volvo-club. Ze hebben mooie auto’s (en 40 leden). Gezellig babbelen, onder andere met een eigenaar van een gouden 262C. Bijzonder.
Door naar Santiago. Dankzij goed teamwork direct goed naar het hotel gereden. Mooie tent! Op de 11e verdiepeing en uitzicht over de stad en het zwembad. Op de rustdag door de stad gekuierd. Prettige stad en fijne sfeer. Nog snel ff CD’s kopen voor in de auto (niet gelukt….) en zonnebrand factor 30.
‘s Avonds receptie in het automuseum van Santiago. Leuk. Goede ontvangst, lekkere happies en drankies (we werden gehaald en gebracht met de bus). Ook bijzondere modellen. De nieuwste modellen hadden onze voorkeur… (zie foto).
‘s Avonds reeds er een parade van grote Coca Cola trucks door de stad met de kerstman. Dat kennen we alleen van TV.
24 december: Caldera
Een tussenstop op weg naar San Pedro. Stoffig en niet erg op toeristen ingesteld. Weer een indrukwekkende reis door enorme landschappen.
25 december: San Pedro
Een toeristisch plaatsje aan de rand van de woestijn. Gelukkig weer een rustdag. Tijdens de rustdag naar de zoutvlakte geweest. Valkte? 2000 km2 zoutkristallen waardoor het meer een maanlandschap lijkt. Hier staat water waarin beessies leven. Daar leven weer flamingo’s en andere dieren van. Raar om dat midden in de droogte te zien.
Vlakbij liggen de vulkanen van de Andes. Deze vulkanen zijn nog actief. De laatste is in 2002 uitgebarsten. Lunch in een plaatsje in de buurt. Absoluut niet toeristisch maar wel (of juist daarom) lekker gegeten. Na een half uurtje zoeken en tegen het verkeer in rijden, ons hotel weer gevonden. Er waren nog meer Volvisti aan het dwalen.
Zwemmen, bikken, internet bijwerken. Morgen op tijd op om weer flink wat meters te maken. Instellen op hoogteziekte als we naar La Paz gaan. Alcoholconsumptie beperkt tot het hoogst noodzakelijke…
27 december: Arica
Arica is een tussenstop op weg naar La Paz. In de voorbereiding van de reis was een andere route voorzien. Aangezien daar de wegen zo slecht waren, is gekozen voor de route via Arica. Wederom een mooie tocht en een lange dag. Maar goed aangekomen in Arica. Arica ligt aan de kust en ons hotel ligt aan het strand van de Pacific. Voor reisgenoten een goede aanleiding om een duik te nemen in het tamelijk frissen water. Daar waagt Team 28z ich niet aan!
Morgenochtend vroeg op voor de reis. Tijdens de briefing vertelt Johan (van Sapa Pana Travel) dat de weg naar La Paz under construction is. Voor ons wordt de weg echter opengesteld zodat we er toch door kunnen. Hier is veel mogelijk!!
28 december: La Paz
Een letterlijk hoogtepunt in onze reis! Vanuit Arica (op 0 m hoogte) via de weg in aanbouw over 4700 m hoogte naar La Paz (3800 m hoogte). De weg is in eerste instantie erg goed. De 240 pakt de hoogtes zonder problemen. Als we boven de 4 km hoogte komen wordt de zuurstof voor de passagiers duidelijk minder. De 240 verliest wat vermogen maar blijft goed rijden. De weg zit voor gaten en kuilen. Soms erg diep. Gelukkig staat de 240 relatief hoog op de poten zodat we zonder schade aan de grens komen. Niet zonder door sneeuwvelden gereden te zijn en het flink koud te hebben als we uitstappen om een foto te schieten.
Uiteindelijk zijn we als eerste (!) bij de grens. Daar blijkt de procedure nog wel wat voeten in de hooggelegen aarde te hebben. Als we bij de grens zitten te eten, komt een agent van Sapa Pana naar ons toe (hoe vindt ‘ ie ons?), toch nog een stempeltje vergeten. Afijn, na 1,5 uur (inclusief lunch) zijn we weer op pad.
Geld wisselen gaat aan de grens heel bijzonder. Er zitten vrouwtje aan wie je Chileens geld kan geven en zijn geven Boliviaanse flappen terug. De koers is redelijk en veel keus hebben we niet. Op naar La Paz!
Dat gaat voorspoedig. Vlak voor La Paz willen we tanken. De benzine is hier ongeveer 50 ct de liter. Gooi maar vol! De pompbediende legde ons nog iets uit. Dat snapten we niet helemaal. Later werd dit duidelijk: voor buitenlanders is de benzine duurder: het dubbele. Zo veel geld hadden we niet gewisseld bij de vrouwtjes. Gelukkig kwamen net Gerard en Bertus aanrijden. Die wilden ons wel 200 Boliviaans euros lenen. Gered!
Dan het drukke La Paz binnen. Een chaos van de opperste orde! Je moet vechten voor elke mm. De stad zit propvol met busjes die op de meest gekken momenten en plaatsen stoppen om mensen in en uit te laten. Op een bepaald moment worden we door de politie uit het verkeer gehaald. We moeten de politieagent volgen. Hij zal ons (en Gerard en Bertus) door de stad begeleiden. Superservice. Al het verkeer vliegt aan de kant!
De rest van de route is iets minder chaotisch. Op het laatst nog gezocht naar het hotel maar uiteindelijk zijn we daar ook beland. Rob is helemaal fit. Lex heeft wel wat last van de hoogte. Als eerste gaan we het restaurant binnen om goed te bikken.
‘s Avonds horen we verhalen van mensen die de bergen niet over konden komen en mensen met kapotte remmen en koppelingen. Er komen 4 teams op sleep binnen. Het is een ware veldslag geworden. Gelukkig is dat team 28 bespaard gebleven (dankzij de 240!). De technische teams kunnen morgen flink aan de bak (en dat op 3800 m hoogte). Vroeg naar bed.
29 december: Puno
Weer een soort van tussenstop op weg naar Machu Picchu. ‘s Ochtends is een deel van de groep begeleid door de politie de stad uitgereden. Een indrukwekkende escorte met zwaarbewapende agenten (8 stuks) op motoren en een blik die weinig ruimte voor discussie laat. We zijn te laat voor de escorte en rijden op eigen gelegenheid de stad uit. Da’s makkelijk, want dat is dezelfde route als de stad in. Nog steeds grote chaos.
Vlakbij het vliegveld moeten we rechtsaf. Daar staat gelukkig een mannetje van de organisatie ons met een rode vlak de goede kant op te sturen, anders waren we verkeerd gereden. De route is vervolgens voorals rechtdoor. Dan zie je de armoede van Bolivia goed. Het is een treurige toestand maar wel indrukwekkend om te zien. Lex is inmiddels al beter bewend aan de hoogte.
We moeten uiteindelijk het Titikaka-meer oversteken. Dat is het hoogst bevaarbare meer ter wereld (3810 m). Dat gaat met primitieve veerboten. Zie de foto’s. Ook dit is weer goed gegaan. Dan maar ff lunchen. Toen we eerder de grens over gingen betaaldenwe 40 Bolivos voor 2 maaltjes kip met twee cocathee. Nu moeten we 60 Bolivos betalen voor alleen de kip. We weten dat we worden afgezet en lachen met de uitbaatster hier om.
Door naar de grens. Daar moeten we 5 Bolivos betalen en nog eens 10 Bolivos (doel is onduidelijk). Het kleingeld wordt verzameld en we hebben precies genoeg. Gelukkig maar. De grensovergang gaat heel vlot, mede dankzij de overvloedige aanwezigheid van mensen van Sapa Pana. Perfect geregeld. Door naar Puno.
Ons hotel ligt aan het Titikaka-meer. Weer een schitterende locatie.
30 december – 2 januari: Cusco (Yucay)
‘s Ochtends eerst een excursie naar mensen die op drijvende rieteilanden wonen. De boot vertrekt vanaf het hotel (!). Deze mensen wonen al vele generaties op drijvende rieteilanden. Die maken ze dus zelf. Het is bijzonder om te zien. Het leven is hier heel primitief. Ze leefden van de vangst van vis en vogels. Inmiddels is de toeristenindustrie de belangrijkste bron van inkomsten geworden. Na een uitleg over de constructie van de eilanden en de levenswijze (interessant!) kun je geen stap zetten zonder gevraagd te worden om iets te kopen.
Daarna op pad naar Cusco. Vandaag rijdt Margriet, de arts, mee. De auto is daardoor goed vol en extra gezellig. Gelukkig houdt Margriet van muziek van Dylan en The Band. Margriet betaalt de lunch: een kip die er uitziet als een schnitzel en geweldig smaakt.
De weg naar Cusco (of beter: Yucay) is langer, langer dan gedacht. Het wordt donker en dan is autorijden hier echt een avontuur. Er lopen mensen op de weg, beesten en er rijden donkere onverlichte voertuigen rond. Alles is weer goed gegaan. We beginnen wel te twijfelen omdat we meer kilometers maken dan in het routeboek staan. Even stoppen om te vragen (het is donker). De jongens die we aanspreken wijzen meteen de wegen. We worden toch niet voor de gek gehouden? Doorrijden en weer vragen. Nog 2 km wordt gezegd. 15 km verder zien we een Nederlandse vlag en spreekt een Nederlandse vrouw ons aan. Ze wist dat ons groep er aan kwam en stond met haar Peruaanse pleegkinderen ons te verwelkomen en toe te zwaaien: “Jullie hoeven nog maar een klein stukje!!”. 10 km verder rijden we het dorpie binnen en wijzen de kroegbezoekers ons naar het hotel. Eindelijk binnen en op 2500 m. Dat betekent dat we weer bier gaan drinken! We blijven drie nachten in dit schitterende hotel. Heerlijk, ff bijkomen.
31 december: Machu Picchu
Om 8 uur vertrekt de bus naar Machu Picchu (MP). Na een half uurtje stappen over naar de trein. Een mooie rit van 1,5 uur door een dal dat steeds sterker aan Indiana Jones doet denken. Vervolgens moeten we nog 400 steil omhoog. Dat gaat met een bus via alleen maar haarspelden. Boeiend.
MP is fraai om te zien. Wel erg toeristisch. 2 Uur rondkijken is voldoende om een beeld te krijgen maar onvoldoende om alles goed te bekijken. Veel foto’s gemaakt en genoten van de prachtige uitzichten. Daarna terug. Lunch staat klaar. Goed geregeld Sapa Pana!
Dan weer terug naar het hotel in afwachting van diner om 22.30 u. Daarvoor hebben we ons vochttekort al aangevuld. Het diner is heerlijk en bijzonder gezellig. Buiten gegeten op 31 december. Vuurwerk en onverstoorbare lama’s. Vanaf 0.00 uur begint het feest. Tot in de kleine uurtjes gepraat, gedronken en gedanst.
Op 1 januari eindelijk tijd (en verbinding) om de website bij te werken en de mails te bekijken. Dagje rustig aan. ‘s Middags naar Cuzco, het toeristisch epicentrum van Peru. Mooie stad met gezellige pleinen. Met de taxi naar toe en weer terug (70 km, 25 euro enkele reis).
2 januari: Nazca
De rit naar Nazca voert ons voor het laatst door het hooggebergte. Het is een prachtige route! Onderweg met de Sapa Pana’s gegeten (na enig zoekwerk in het stadje). Daarna door. Toen de weg begon te klimmen naar 4.500 m ontstond er een waar slachtveld onder de oudere auto’s: vapour lock tijdens de klim en kokende remmen tijdens de afdeling. De 240 had nergens last van. Moderne techniek!
Ofschoon de rit niet zo lang was, was het toch een lange dag. Rond 20 uur kwamen we aan. De route heeft geen enkel stuk rechte weg gekend. Dit was zeer extreem. De afdeling van 4.500 m naar Nazca vergde 1,5 uur in donker. De weg was goed, en voor zien van kattenogen. Toch was anderhalf uur meer dan voldoende. Het hotel was weer een prima locatie.
3 – 4 januari: Lima
Vanuit Nazca is het een ritje van zo’n 500 km naar Lima. Voor 500 km draaien we onze hand niet meer om. Net buiten Nazca liggen de beroemde Nazca-lijnen. Helaas zijn ze vanaf het maaiveld c.q. een berg waar we langs kwamen moeilijk te zien. Een optie is het om een vliegtuigje te huren. Dat hebben we niet gedaan.
Margriet, de arts, is met ons meegereden. In Pisco geluncht en meteen cash ingeslagen. Lekker eten! Net voor Lima worden we opgewacht door de Peruaanse automobielclub. De politie escorteert ons de stad in. Dat doen ze heel goed. Weer een mooi hotel.
De volgende dag een excursie met de bus door Lima. Een verrassend mooie stad met prachtige gebouwen en goed onderhouden wegen en parken. Ook zijn er bijzondere zaken zoals een piramide en een knekelhuis wat we bezocht hebben onder de St. Franciscuskathedraal. Hier liggen de beenderen van 25.000 Limanezen. Het geloof was dat men onder de kerk begraven moest worden om in de hemel te kunnen komen. Inmiddels is dit geloof verlaten…
Eindelijk tijd om de site weer bij te werken. Morgen verder naar het noorden, op weg naar Equador.
5 januari: Chiclayo
Vooraf werd verteld dat Lima een onmogelijke stad is om auto te rijden. Daarom is het mogelijk gemaakt om om 5.30 uur onder politieescorte uit de stad te rijden (de stad is 80 km lang!). Aangezien we blaken van het zelfvertrouwen hebben we daar geen gebruik van gemaakt en ons om 5.30 u nog een keer omgedraaid. Om 7 uur hebben we de 240 gestart. De routeomschrijving in het routeboek was weer prima. Het was niet erg druk en een klein uurtje later waren we de stad uit, zonder problemen.
Er wachtte ons 800 km. De eerste 400 km waren geen probleem: goede wegen, weinig verkeer. De tweede 400 km waren druk, matige wegen en steeds vreemder weggedrag. Zo is het op de snelweg (vierbaans) gebruikelijk om links te blijven rijden en rechts in te halen. Rechts staat namelijk regelmatig verkeer om af te slaan, ladig te lossen of meer van dat soort zaken. Even wennen en later weet je niet beter. Wordt wel weer opletten in Nederland. Maar aan alle km´s komt een end. Hadden we de eerste 400 in 5 uur gedaan. De tweede 400 km vroegen 7 uur. Dus rond 7 en half 8 waren we op de eindbestemming.
Goed moe maar daarom des te blijer. Goed geslapen en weer bijtijds opstaan.
7 januari: Loja (Equador)
De politie stond voor het hotel klaar om ons de stad uit te begeleiden. Aangezien we nog wat lucht in de achterbanden wilden hebben, hebben we ´onze´ motoragent drie keer moeten afschudden voordat we konden gaan rijden. Dat zal ´ie niet leuk vinden. We hebben de indruk dat ze het heel leuk vinden om ons te begeleiden.
Vervolgens op pad. Nog steeds avontuurlijk weggedrag van de medeweggebruikers. Dit deel van Peru is behoorlijk arm. Overal ligt rotzooi, honderden km´s lang. Opruimen lijkt inmiddels onbegonnen werk. We kunnen gelukkig goed doorrijden. Pauze onderweg en meteen maar even het laatste Peruaanse geld omzetten in benzine. Dat past precies in de tank.
Even later zijn we bij de grens. Op zich gaat dat heel vlot ofschoon het allemaal nogal chaotisch overkomt. Geeft nix, we zijn er door. Rijden maar!
Het rijden wordt al snel een avontuur. Russische wegen! Gaten en kuilen overal. De weg loopt flink omhoog. We komen in de wolken. Dat is dus een combinatie van gaten, kuilen, mist, bochten en overig verkeer. Een boeiend recept voor gedoe. Dat doet zich gelukkig niet voor. Maar vermoeiend rijden is het wel.Opeens staan we voor een peage. Dat kost een halve dollar. Niet duur maar wel als je geen dollars hebt. Effe wachten op de volgende auto. Dat duurt niet lang. Opgelost.
Uiteindelijk komen we aan in Loja. Daar snappen we niks van de routeaanduiding: we moeten naar links maar worden naar rechts verwezen met blauwe vlaggen. We volgen de vlaggen en komen uit op het grote plein van de stad. Daar worden we door de stad ontvangen. Er is een volksoploop en veel oprechte belangstelling voor onze voertuigen. Er is een filmploeg en mensen worden bevraagd over de auto´s. Erg leuk! Er is zelfs voor een snack voor de vermoeide Volvo-rijders gezorgd.
Het vinden van het hotel (prachtig hotel) is daarna gemakkelijk. Eten, slapen en morgen niet vroeg op.
8 – 9 januari Quito
Even vooraf, de leestekens zijn raar omdat het toetsenbord nogal raar is.
Vanochtend om 8 uur vertrokken vanuit Loja naar Quito. Een tripje van circa 500 km. We werden vooraf gewaarschuwd voor slecht asfalt. Aan de bochtige wegen en het licht chaotische verkeer zijn we al wel gewend. Ook de mist onderweg viel eigenlijk wel mee. De omschrijving in het routeboek is wat cryptisch. Dat realiseren we ons als we opeens medereizigers tegemoet komen. Toch een afslagje gemist, er stond geen bord. Nadat we de goede weg zijn ingeslagen staat er toch het bord, net buiten het zicht.
Equador is een prachtig land! Het doet denken aan een combinatie van Oostenrijk, Duitsland en de Ardennen maar dan 2,5 km hoger en met bijzondere vormen van vervoer en veel minder welvaart. Opeens doet zich een goed fotomoment voor. Snel stoppen! Net op tijd. Tijd voor een bakkie. Daarna weer verder rijden. Het blijft een mooi land maar snel doorrijden is er niet bij. e 240 loopt prima maar op circa 3000 m hoogte, is er toch wat weinig zuurstof voor stevige prestaties. Veel rijden in 2e, 3e en soms de vierde versnelling.
Lunchen doen we op een plek waar veel Volvo’s zich hebben verzameld. Uiteraard kip, het nationale volksgerecht van heel Zuid Amerika, met rijst en natuurlijk cola. De cola drinken we om medische redenen en noemen we liefdevol ‘ boersap’, binnen de 8 seconden.
Onderweg gaat de Panamerica nog door een vulkaan, een bijzondere ervaring. Snel doorrijden.
Bij binnenkomst van Quito worden we opgewacht door circa 70 studenten ‘ toerisme’. Ze zullen meerijden en ons de stad in begeleiden. Onze student spreekt vrij goed Engels, en is al overal op de wereld geweest, maar verdwaald toch vrij snel in Quito. Na licht zoekwerk, belanden we toch bij het hotel.
Een goed hotel met een gigantisch zwembad en dat onder de startbaan van het vliegveld. Regelmatig fluit er een Airbus of een Boeing over. Het draadloos internet is bijzonder langzaam, onwerkbaar. Gelukkig staan er nog vaste computers. Tijd voor voedsel en drank!
De maandag hebben we gebruikt om Quito te verkennen, met de bus. We lijken wel bejaarden. Maar het is wel een handige manier om snel veel te zien. Quito is een mooie stad, het centrum althans wat we hebben gezien. Mooie oude gebouwen in een fraaie staat. Het is er ook gezellig, ook al is er veel politie. Vanf een uitzichtpunt hadden we een schitterend uitzicht over de stad. De stad is gebouwd op een vulkaan. De vulkaan is in 1999 voor het laatst uitgebarsten. Equador ligt vol met vulkanen. De middag hebben we aan de conditie gewerkt in het zwembad. Lekker warm water. Om 17 uur groepsfoto en dan gaan we vervolgens de stad in om te bikken. Rob wil ook nog flink wat cadeaus kopen voor Ine.
11 januari: Pasto
Langzamerhand komt het einde in zicht. Vandaag een relatief korte etappe. Daar doen we echter nog flink lang over omdat we hier nog een grensovergang hebben. De route naar de grens is weer bijzonder fraai. Wat is het toch een mooi gebied!
De grensovergang kunnen we zorgvuldig bekijken. Om Equador uit te komen moeten we een stempeltje in het paspoort krijgen. Hoe moeilijk kan het zijn? We moeten echter 3 uur in de rij staan voor dit kleinnood. Dan blijken enkele medereizigers bij binnenkomst van Equador niet goed geregistreerd te zijn. Fout van de douane. Ze staan voor de keuze: blijven of als ongewenste illegale vreemdeling verbannen te worden naar Columbia. Uiteindelijk wordt het geregeld en komen we in het donker in Pasto aan. De tocht in Columbia is onvergetelijk: mist, bergen, gaten….
12 januari: Cali
Het rijden begint bijna werken te worden. We taaien af naar Cali, bekend van het kartel. Ook dit lijkt een kort ritje dat uiteindelijk de hele dag zal duren. Net voor het donker zijn we in een schitterend hotel! Enorm groot, nieuw en stijvol. We krijgen een diner met een salsa-show. ‘s Avonds stond de autoclub van Columbia voor de deur met hun schitterende auto’s. Het was een bizarre dag.
13 januari: Medellin
Een stad met een magische klank maar niet erg positief. Tot nu toe is Columbia ons erg goed bevallen: schitterend land, aardige mensen en goed georganiseerd. De wegen worden geweldig goed onderhouden. Dat is niet makkelijk want door het tropische klimaat spoelt er regelmatig wat weg. Dan zijn ze met man en macht aan het werk om dit te herstellen. Ook wordt er overal gepoetst en schoongemaakt dat het een lieve lust is. Daar kunnen we in Nederland nog wat van leren.
Vandaag voert de tocht weer door schitterende gebieden. Het eerste deel is bergachtig met, helaas, vrij slechte wegen door de tropische regenbuien. Als we uit de bergen zijn is het meteen tropisch en de sfeer wordt caribisch. Heerlijk relaxed!
Het laatste deel van de route is een bergetappe. Dat is maar een relatief kort stuk maar het kost echter uren en uren. De weg is tweebaans en het langzaamste verkeer bepaalt het tempo. De weg kronkelt als een gek. We hebben bezien dat onze voorbanden vrijwel kaal zijn door alle bochten.
Medellin is een grote stad. Tot nu toe hebben we de hotel zonder problemen kunnen vinden. Dat lukt helaas deze avond niet. We belanden in buurten waar we als witte mensen beter niet kunnen zijn. Een taxi navigeert ons naar het hotel. Zwemmen in het warme water onder de sterren. Weer een diner met salsa. We gaan er bijna aan wennen, net als aan de kip.
14 – 15 januari: Cartagena!!!! Eindpunt
De laatste etappe is meteen de zwaarste van allemaal. We vertrekken vroeg, 6.30 uur, om tijdig over de bergen te zijn. De bergetappe valt gelukkig mee (160 km in 3,5 uur, da’s best goed). Op de hoge delen is de armoede groot. Mensen wonen onder een plastic zeil en er wordt gebedeld. Op de plekken waar je stapvoets moet rijden wordt je belaagd. Ondanks de armoede zijn de mensen niet agressief. Op een plek hadden ze met zand een soort verkeersdrempel opgeworpen om het verkeer af te remmen om te kunnen bedelen. Dat soort initiatieven en ondernemerschap belonen we uiteraard.
Daarna nog 500 km over het vlakke land. Nou ja vlak, ook hier is de weg zelden recht. Het klimaat is tropisch dus het is zweten geblazen.
Na de lunch onder een rieten dakje met vis en kip door. Nog 300 km. Het is inmiddels 14.30 uur. Lex belt nog ff naar huis.
300 km, dat lijkt niet veel. Uiteindelijk zijn we rond 19.30 uur aan de rand van Cartagena. Dan nemen we, achteraf, de verkeerde afslag en zijn verdwaald. We belanden weer in buurten waar we niet moeten zijn. Een taxi helpt ons uit de brand. Om 20.30 uur zijn we in het hotel (Hilton, prachtig!). 14 uur reistijd en gaar als een klontje. Biertje, eten, slapen, uitslapen.
De volgende ochtend eerst even bikken en dan een rondje lopen. Het is echter zo warm en vochtig dat we niet ver komen. Zwemmen in een van de drie zwembaden dan maar. Heerlijk!
Jammer dat de auto’s om 12 uur ingeleverd moeten worden in de haven. In colonne rijden we naar de haven. Warm, maar wel leuk om met zo’n groep midden door de stad te rijden! Het uitklaren van de auto is simpel: krabbeltje en een vingerafdruk. Dan de auto open en met de sleutel in het contact achterlaten. Het blijft bijzonder.
De 240 heeft het heel goed gedaan, dankzij de zorgen van Broekhuis Emmen, Dick Koops en Patrick en Frank Smeekens. Heren dank!
Vanavond is er een afscheidsfeest en dan wordt ook het technisch team bedankt. Zij hebben er voor gezorgd dat alle 85 auto’s nu op de kade kunnen staan. Hulde voor deze mannen!
Dank ook aan Sapapana voor de perfecte en onvermoeibare organisatie! Ze hebben hun best gedaan om het reizen zo makkelijk en aangenaam mogelijk te maken.
Morgenochtend worden we vervoerd naar het vliegveld om via Bogota en daarna via Panama naar Schiphol te vliegen. 24 uur reistijd. De reis zit er op. Goodbuy Zuid-Amerika. Hallo Nederland. Lekker om weer thuis te zijn.
Vertrek om 7.15 uur naar het vliegveld van Cartagena. Dan met het vliegtuig naar Bogota (1.000 km zuidelijk) en daarna met het vliegtuig naar Panama (1.200 km noordelijker). Dan staat de MD11 van de KLM klaar om ons naar Amsterdam te brengen (nog maar 8.800 km).
16 januari: Amsterdam
Na een prima vlucht, waarbij onze koffers op het laatste moment nog in het vliegtuig zijn gekomen, aangekomen in Amsterdam. Daar stonden Ine en Susan klaar om ons te verwelkomen. Da’s pas een warm welkom! Op naar huis, haard en hond.
Bedankt Sapa Pana voor de onvergetelijke reis en alle perfecte organisatie die jullie hebben gedaan!
